واکنش صریح حجت الاسلام دکتر سید امیر عبدالملکی پژوهشگر دینی به نطق ناصواب احمد مازنی نماینده مردم تهران

حجت الاسلام دکتر سید امیر عبدالملکی

در انتقاد به سخنان یکی از اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس که گفته بود «روضه را از امام حسین(ع) و کنسرت را از امام حسن(ع) آموختیم» تصریح کرد: این اظهار نظرات غیر کارشناسانه قبیح بوده و از لسان اشخاصی که خود را شاگرد و وامدار مکتب اهل البیت (علیهم السلام) می دانند، اقبح و دور از انتظار می باشد.

 

واکنش صریح پژوهشگر دینی به نطق ناصواب نماینده مجلس!

خبرگزاری فارس در روز یکشنبه ۱۴ شهریور ماه ۹۵ خبری را تحت عنوان؛ «روضه را از امام حسین (ع) و کنسرت را از امام حسن(ع) آموختیم» منتشر کرد که احمد مازنی نماینده مردم تهران در دهمین دوره مجلس شورای اسلامی و عضو کمیسیون فرهنگی مجلس که ملبس به لباس روحانیت نیز است،  این اظهارات عجیب و دور از انتظار را در جمع پیشکسوتان هنرمند افاضه کرد که آن مطالب غیر کارشناسانه، دور از شان و منزلت یه فرد تعلیم دیده در مکتب امام صادق(علیه السلام) است.
ایشان در این جلسه، اظهاراتی داشتند مبنی بر اینکه همان اندازه که مردم به روضه آل الله (علیهم صلوات الله) احتیاج دارند به برنامه های شاد و مفرّح از جمله حضور در کنسرت های موسیقی! نیز نیاز دارند و ادامه روایتی را از «مسروق» خادم نا اهل و خائن امام حسن مجتبی(ع) بیان کردند که مسروق در روز عرفه به منزل امام حسین (ع) می‌رود و می‌بیند که در آنجا همه روزه گرفته‌اند و مشغول عبادت هستند. بعد به منزل امام حسن (ع) می‌رود و می‌بیند که در آنجا خبری از روزه و دعا نیست بلکه مردم مشغول خوردن شربت و شیرینی و تبریک و تهنیت هستند. او از این اتفاق تعجب می‌کند و از امام علت و فرق این رفتار را می‌پرسد. امام حسن (ع)‌ می‌فرمایند: ما امام همه مردم هستیم امروز بعضی از مردم روزه‌دار هستند و می‌خواهند به ثواب برسند و بعضی هم می‌خواهند شاد باشند؛ ما در این روز تقسیم کار کردیم.
آقای مازنی همچنین در ادامه این داستان بیان داشتند که وقتی که می‌گوییم که در جامعه هم کنسرت و هم روضه باشد، این رفتار را از امام حسن (ع) و امام حسین (ع) آموختیم؛ آنها که مدعی دین هستند، کاتولیک‌تر از پاپ نشوند.
 اینک چند نکته در نقد و نکوهش بیانات غیر کارشناسانه آقای مازنی قابل ملاحظه میباشد که در حد توان به آن اشاره خواهیم نمود.
اولاً اصل روایتی که ایشان به آن استناد کرده است از سوی شخصی نقل شده است که گارگذار و خدمتگذار حکومت بنی امیه است و غالب روایات موجود از امام حسن و امام حسین و امام سجاد (علیهم السلام) از مصدر نقل بنی امیه بجا مانده . مسروق، فردی است که در زمان حیات امام حسن مجتبی(علیه السلام) پس از صلح مصلحتی امام با معاویه (لعنه الله علیه) به ملازمت و نوکری ظاهری حضرت مامور گردید و در واقع  به جاسوسی و خبرچینی از بیت امام مشغول بود و نام او نیز در هیچ یک از کتب رجالی معتبر همچون رجال نجاشی و یا شیخ طوسی و الباقی بعنوان یک راوی خوشنام و صادق و معتبر ذکر نشده است. در تائید این موضوع روایات بسیاری از ائمه طاهرین (علیهم السلام) داریم که فرمودند: «شرالناس خدّامنا» و یا «قالوا قوامنا و خدّامنا شرار خلق الله…». البته به این نکته توجه باید داشت که منظور  امام معصوم در این روایات، غلامانی بودند که با زور و اجبار در اختیار امام قرار می گرفتند وگرنه غلامانی که حضرات معصومین (علیهم السلام) خود در اختیار داشتند، همانند غلام سیاه سیدالشهدا(ع) و دیگر غلامان از وفاداران و هم پیمانان آنان بودند. در تائید این مطلب روایتی است که اباصلت به محضر وجود نازنین امام رضا(ع) عرضه داشت یابن رسول الله(ص) با این روایت، مردم به ما طعنه می زنند که حضرت در جواب ایشان فرمودند: تو استثناء هستی و این روایت شامل حال تو نمی شود.
نکته دوم اینکه از زمان حیات مبارک امیر المومنین(علیه السلام) تا امام سجاد(علیه السلام) غالب راویانی که روایات نقل می کردند از بیدادگران و ستمگران حکومت بنی امیه بودند و هدف از نقل روایات ناصحیح، تخریب چهره امامان بود که اگر سیری نیز بر تاریخ نه چندان دور کشورمان کنیم می بینیم که در زمان رضاخان و حضور چشمگیر فراماسون ها در ایران و دربار نیز به شدت به ترویج اسرائیلیات (روایت ها و اخباری کذب و مهمل که از بنی اسرائیل در اخبار اسلامی آورده اند) و اکاذیب می پرداختند و غالباً به کتاب طبری استناد شده است و نظر آنها در هیچ یک از کتب شیعه نیست. بلکه از تاریخ طبری گفته می شد که مملو از اکاذیب و مهملات بود.
نکته سومی که در جواب آقای مازنی می توان به آن اشاره کرد آن است که فرض را بر این میگیریم که روایت مذکور صحیح باشد، امام مجتبی(ع) در مدینه تحت الحفظ بود و حکومت غاصب بنی امیه قصد داشت تا به اجبار شخصیت آن امام همام را به عنوان فردی منزوی و عزلت گزین نشان دهد بر این اساس امام مجتبی(ع) که واقف بر حیله و نیرنگ آنان بود در تمامی مجامع مردمی و مجالس عمومی شرکت می نمود تا با حسن خلق و کرامت نفس خویش به طاغوتیان اعتراض کند و لیکن می بینیم که امام حسین(علیه السلام) اصلا این التزامات را به جهت تبعیت از امام حاضر و زمان خود بر عهده ندارد و جایی نیامده در زمان حیات امام مجتبی(ع)، امام حسین(ع) و یا امام زین العابدین(ع) که بین ۱۵ تا ۱۷ سال سن شریفشان بود نطقی و یا فرمایشاتی داشته باشند و یا رسماً در مجمع عمومی حاضر شده باشند. لذا اگر هم روایتی که آمده صحیح باشد نوع فعالیت و عملکرد امام مجتبی(ع) مطابق با فرامین الهی و در راستای مبارزه با طاغوتیان سرکش زمان بوده است .
اما نکته مهم سخنان ایشان، قیاس مع الفارقی است که در مقابل این روایت نه چندان معتبر قرار گرفته است. ایشان سنت الهی، اسلامی و خداپسندانه ای همچون اطعام مردم در روز عرفه و در حضور امام معصوم(ع) را با برگزاری کنسرت های موسیقی که بعضاً با موسیقی های لهوی و مراسمات طرب انگیز تشکیل می شود، قیاس می کنند.
شیخ مذکور با مقایسه امری مقدس مانند حضور در محضر امام معصوم و  استفاده از برکات معنوی و انفاس قدسی آن امامان همام و نیز اطعام با دستان مبارک آن ذوات مقدس با عملی مانند برگزاری مجالس لهو و لعب در قالب کنسرت که به اذعان نیروهای امنیتی و انتظامی گاهاً با حضور افرادی مست و لاابالی و با پوشش های نامتعارف که منجر به دخالت گشت های ارشادی و تذکرات لازمه و بعضا با دستگیری اشخاص نامبرده همراه می شود، ظلمی بس بزرگ در مقام معنوی امامان معصوم و توهینی نابخشودنی در حق محبین و ارادتمندان آن حضرات روا داشته .
 فراموش نکنیم کلام درباره امام صادق علیه السلام را که فرمودند: «مَعاشِرَ الشیعهِ! کُونوا لَنا زَیْنا وَلا تَکونوا عَلَیْنا شَیْنا، قولوا لِلنّاسِ حُسْنا، واحْفَظوا ألْسِنَتَکُمْ وَکُفُّوها عَنِ الفُضولِ وقَبیحِ القَوْلِ ؛ ای گروه شیعه! زینت ما باشید نه باعث ملامت و سرزنش ما، با مردم نیکو سخن بگویید، و زبانتان را حفظ کنید و آن را از زیاده روی و زشت گویی بازدارید.»
این اظهار نظرات غیر علمی و غیر کارشناسانه قبیح بوده و از لسان اشخاصی که خود را شاگرد و وامدار مکتب اهل البیت (علیهم السلام) می دانند و به این مذهب حقّه، منتسب می دانند، اقبح و دور از انتظار می باشد .
امیدواریم در اسرع وقت نامبرده از مواضع منتسب به ایشان تبری جسته و دیگر شاهد تکرار این نوع بیانات سخیف نباشیم.
ارادتمند دوستان و محبّین اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام ، دکتر سید امیر عبدالملکی


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.